Prestashop Modules

Ogrzewanie domu kominkiem.

Ogrzewanie domu kominkiem. Kominek powietrzny czy z płaszczem wodnym?

Zasada działania kominka jest dość prosta. W przypadku gdy ogrzewamy jedno pomieszczenie nie wymagana jest budowa instalacji rozprowadzającej ciepło. Z reguły pomieszczenie jest ogrzewane w drodze promieniowania.

Kominki z obiegiem powietrza

W tym przypadku nośnikiem ciepła jest powietrze, po zakończeniu palenia w kominku ogrzewanie przestaje działać, ciepło nie jest akumulowane dlatego dość szybko następuje wychłodzenie.

Kominkowe układy grzewcze wykorzystujące ciepłe powietrze jako czynnik grzewczy określamy mianem systemów Dystrybucji Gorącego Powietrza (DGP)

Transport ciepłego powietrza może następować dwojako. Sposobem konwekcyjnym, pod wpływem naturalnej siły wyporu, gdzie ciepłe powietrze jest lżejsze od zimnego oraz w sposób wymuszony, za pomocą elektrycznej turbiny wspomagającej obieg.

Ciepłe powietrze rozprowadzane konwekcyjnie

Ogrzane w palenisku kominka, ciepłe powietrze unosi się do góry i wypływa wylotami umieszczonymi w górnej  części okapu. W przypadku, gdy chcielibyśmy ogrzać inne pomieszczenia domu należy zbudować instalację, która przetransportuje do nich ciepło. Stosowany jest tu system rur, którymi ciepłe powietrze dopływa do pomieszczenia, schłodzone opada ku dołowi i dzięki naturalnemu ciągowi powraca do kominka.

W systemie ogrzewania powietrznego stosowane są elastyczne rury aluminiowe, które dzięki giętkości są łatwe w instalacji. Wymagają izolacji cieplnej z wełny mineralnej.

Konwekcyjnie można rozprowadzić ciepło jedynie do pomieszczeń znajdujących się w bliskiej odległości od kominka, na odległość maksymalnie czterech metrów.

System konwekcyjny sprawdzi się w niewielkich domach, gdzie kominek usytuowany jest po środku. Prawidłowe funkcjonowania tego systemu jest uzależnione od swobodnego przepływu powietrza w rurach na odcinku pomieszczenie - kominek.

W systemie konwekcyjnym nastawienie wydajności jest utrudnione. Zależy od intensywności spalania drewna w kominku. Ogrzewanie takie jest uciążliwe w obsłudze, ma mało skuteczną regulację mocy grzewczej.

Ciepłe powietrze rozprowadzane w sposób wymuszony

W tym przypadku cyrkulacja powietrza odbywa się za pomocą elektrycznej turbiny. 

Cyrkulacja wymuszona umożliwia pokonanie oporów przepływu powietrza na dłuższych odcinkach rur. Jest stosowana w przypadku, gdy transport powietrza odbywa się na odległość większą niż trzy metry.

Instalacja turbiny może odbyć się dwojako

  •          na wlocie powietrza gorącego tzw. gorąca turbina
  •          na doprowadzeniu powietrza do kominka tzw.  zimna turbina

Turbina gorąca instalowana jest na wylocie powietrza z kominka, z reguły w kanale nawiewnym. Ogrzane powietrze jest zasysane rurą zbiorczą. Na wylocie turbiny należy zamontować rozdzielacz, który skieruje systemem rur ciepłe powietrza do poszczególnych pomieszczeń. Wariant z turbiną gorącą jest stosowany częściej.

Turbina zimna instalowana jest w dole obudowy kominkowej. Atutem takiego usytuowania jest łatwiejszy dostęp w przypadku awarii.

Regulacja rozprowadzenia powietrza

System DGP powinien  być tak ustawiony, aby pomieszczenia swobodnie nagrzewały się powietrzem o możliwie niewysokiej temperaturze - poniżej 45°C i możliwie niskiej intensywności nadmuchu. Wzmożona praca turbiny wywołuje niechciany efekt podmuchiwania i powoduje hałas.

Ogrzewanie kominkowe z wymuszoną cyrkulacją powietrza ma także swoje ograniczenia. W przypadkach budynków o zapotrzebowaniu na ciepło rzędu 7-8 kW wymianę powietrza szacuje się na około 1000 m³/h (przy założeniu, że temperatura będącego w obiegu ciepłego powietrza osiąga maksymalnie 45°C). Jest to wielkość trudna do osiągnięcia nawet przez bardzo wydajne, duże turbiny. Niedostatek ten można niwelować poprzez zintensyfikowanie palenia w kominku. Wiąże się to jednak z podniesieniem temperatury pozostającego w obiegu powietrza (powyżej zakładanych 45°C).

Regulacja ilości przepływającego powietrza odbywa się za pomocą montowanych w rurach przepustnic oraz anemostatów - nawiewników montowanych na końcu instalacji, przez które wypływa powietrze.

Reasumując, kominek z DGP pomimo kilku istotnych wad ma wiele zalet. Charakteryzuje się szybkim rozruchem, pozwala w krótkim czasie podnieść temperaturę w pomieszczeniach. Bardzo dobrze sprawdzi się jako uzupełnienie głównej instalacji grzewczej. Jest nieskomplikowany, stosunkowo tani w montażu i mało awaryjny. W systemie wymuszonej cyrkulacji problem może stanowić niesprawny wentylator lub brak prądu. W systemie grawitacyjnym brakuje elementów ruchomych i wymagających energii elektrycznej. Świetnie sprawdzi się w niewielkich domach używanych sezonowo (np. domach rekreacyjnych), gdzie stosowanie instalacji wodnej, z powodu możliwości zamarznięcia, jest niewskazane.

Kominki z płaszczem wodnym

Zasada działania kominka z płaszczem wodnym jest taka sama, jak w przypadku kotłów grzewczych, które podgrzewają wodę krążącą w instalacji c.o. Podczas spalania drewna w kominku woda, którą wypełniony jest płaszcz wodny, odbiera ciepło z paleniska i gorących spalin i przekazuje je do podłączonej do kominka instalacji c.o. Wymiennikiem ciepła jest płaszcz wodny.

W miejscu gdzie zamontowany będzie kominek z płaszczem wodnym należy doprowadzić instalację c.o. oraz wodociągową i kanalizacyjną - do napełnienia wodą instalacji c.o. i odprowadzenia wody z otwartego naczynia wzbiorczego.

W przypadku gdy kominkiem z płaszczem wodnym planujemy podgrzewać c.w.u. konieczna będzie instalacja zasobnika c.w.u.  z wężownicą podłączoną do instalacji c.o.

W kominkach z płaszczem wodnym spaliny nie ogrzewają powietrza, ale wodę. Nośnikiem ciepła jest woda krążąca w instalacji c.o.

Bezpieczeństwo użytkowania

Ze względów bezpieczeństwa, kominek z płaszczem wodnym powinien być podłączony do instalacji z otwartym przelewowym naczyniem wzbiorczym - woda ma w nich kontakt z powietrzem atmosferycznym. Naczynie takie zabezpiecza układ c.o. przed nagłym i nadmiernym wzrostem ciśnienia wody w przypadku przegrzania. Otwarte naczynie wzbiorcze montuje się nad korpusem kominka. Kominki z płaszczem wodnym można także zabezpieczyć naczyniem zamkniętym. W takim przypadku wkład musi być zaopatrzony w chłodnicę płaszcza wodnego, przez którą przepływa zimna woda wodociągowa schładzająca kominek, w przypadku nadmiernej temperatury wody grzewczej. Układ schładzający ma za zadanie nie dopuścić do zagotowania się wody. Gdy jej temperatura przekroczy 95°C otwiera się zawór termiczny, który umożliwi przepływ zimnej wody przez chłodnicę. Oba rozwiązania są obecnie prawnie dopuszczone.

Reasumując, kominki z płaszczem wodnym dają więcej możliwości wykorzystania w stosunku do kominków z DGP. Ich zaletą jest możliwość wykorzystywania do przygotowania c.w.u. Łatwiej także regulować temperaturę dla poszczególnych pomieszczeń. Bezwładność cieplna wody jest większa niż używanego w systemie DGP powietrza. Temperatura w pomieszczeniach jest stabilniejsza.